ที่ผ่านมาผมมีประสบการณ์เรื่องความรักมาบ้างไม่มากแต่มันก็สอนผมในหลายๆเรื่อง ผมพิมพ์ไว้ซะยาวว่าผมกับแฟนเจอกันได้ยังไง นิสัย ปัจจัยอะไรต่างๆที่ทำให้ทุกๆอย่างเป็นอย่างงี้ แต่เผลอปิดหน้าจอไป TT ขอสรุปสั้นๆเลยนะครับ แต่บางเรื่องก็คิดว่าจำเป็นต้องบอกครับ
เขาอายุมากกว่าผมปีนึง ทำงานแล้ว ส่วนผมยังเรียนอยู่ เชามีปัญหาเรื่องครอบครัวเลยต้องออกจากที่เรียน ตอนนี้ก็หาเงินดูแลตัวเองที่บ้านไม่ค่อยสนับสนุนทางด้านการเงินเท่าไหร่ อนาคตเขาก็ยังไม่แน่นอนแต่เขาก็อยากกลับไปเรียนแต่ติดเรื่องเงิน เขาก็รับผิดชอบชีวิตเขาได้ดีมาก แต่มีข้อเสียคือเขาอารมณ์ร้อน มีปัญหาอะไรไม่ยอมบอก เขาเลือกที่จะเงียบแล้วปล่อยไปจนวันนึงเขาก็พูดออกมาทีเดียวว่าผมทำตัวยังไงมั่ง ผมเป็นคนขี้เกียจอาศัยเอาตัวรอดเรื่องการเรียนเอา ขาดความรับผิดชอบเยอะ พูดแล้วทำไม่ได้ก็มี เป็นคนชัดเจนเรื่องความรู้สึกแม้จะไม่พูดแต่การเก็บอาการมันทำยาก ผมเลยชอบอยู่คนเดียวปิดตัวเองจากสังคมเวลามีเรื่องให้คิดมาก ไม่อยากทำตัวให้คนรอบข้างเป็นห่วงแต่เขากลับยิ่งเป็นห่วง แต่ตั้งแต่รู้จักเขาผมก็พยายามจัดการกับปัญหาพยายามทำตัวเองให้ดีเผื่อเขาด้วย พื้นฐานผมก็ไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไรชอบหนีปัญหา เจอกันเพราะเกมเขาเรื่องนี้ก็ทำให้รู้ว่าเข้ากันยาก เราอารมณ์ร้อนทั้งคู่ ผมทำอะไรไม่ถูกใจเขาเขาก็จะหายไปดีก็กลับมาเอง ตอนรู้จักกันแรกๆผมก็รู้ว่าเขาเป็นคนยังไงก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็มีคุยกันบ้างหายไปสักพักบ้าง จนวันนีงเขาบอกว่าเหงาอยากโทรคุยด้วยก็ครั้งแรกที่เราคุยกันหลังจากที่พิมพ์กันเกือบเดือนหรือเลยไปแล้ว หลายๆครั้งถึงเขาไม่บอกแต่ผมก็รู้ว่าเขารู้สึกอะไรอยู่รู้สึกว่าเราคล้ายกันมากในบางเรื่อง หลังจากวันนั้นก็คุยกันไปจนได้เจอกัน ไปเที่ยว ตอนดูหนังเขาก็เอาหัวมาพิงผม ผมก็รู้สึกดีนะที่ได้อยู่ข้างๆเขาถึงเพิ่งเจอกันก็เถอะ แต่สุดท้ายผมก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรเลยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ ตอนนั้นก็ชอบเขาแต่รู้ว่าถ้าคบกันจะไปกันไม่รอด อยากจะจับมือเขาแต่ไม่กล้ากลัวว่าอะไรจะไม่เหมือนเดิม พอเสร็จธุระผมอยากอยู่กับเขาต่อแต่เขาก็โบกรถให้ผมกลับเลย วันนั้นผมก็เสียดาย
เขาก็ถามผมไม่สนุกหรอทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดแต่ตอนนั้นก็ไม่รู้จะบอกเขายังไง จนผ่านไปสักพักได้เจอกันอีกครั้ง ผมมาหาเขาที่ห้องก็อยู่กับเขาสองสามวันได้ ใกล้เปิดเทอมแล้วด้วย พอเจอกันก็มีความสุขไม่มีใครพูดอะไรเลยแต่พอแยกกันก็มีแต่เรื่องทะเลาะกัน ถ้าเขาอารมณ์ไม่ดีก็จะชอบหายไป เรื่องที่ผมเคยบอกไปแล้วว่าไม่ชอบแต่เขาก็ทำ เหมือนตั้งใจด้วยซ้ำทั้งๆที่บางเรื่องมันทำได้ง่ายๆเลย ผมเข้าใจว่าเขาก็ทำงานเหนื่อย ตัวผมก็เรียนยังขอเงินพ่อแม่ แต่เขาเอาเรื่องที่ทำงานมาลงที่ผม ไม่คุยกับผมบอกว่ากลัวทะเลาะทั้งๆที่ไม่มีเรื่องอะไรเลย ผมทำได้แค่รอเขาอารมณ์ปกติ เขาหายไปเล่นเกมผมก็รู้ ไปตามเขาทั้งๆที่ไม่ว่างก็มีแค่อยากถามเหตุผลว่าเป็นอะไร เขาสนใจแต่ความรู้สึกตัวเอง ไม่สงสารผมบ้างเลยผมยิ่งเป็นคนคิดมาก ผมไม่ค่อยเอาเรื่องอารมณ์หรือเรื่องอะไรมาเป็นปัญหาเท่าไหร่ บางครั้งผมก็เหนื่อยอยากได้กำลังใจเหมือนกันแต่พอเขาเป็นแบบนี้ผมก็ทำได้แค่รอ ผมเป็นฝ่ายยอมมาโดยตลอด เช่นเรื่องที่บอกไปถ้าเขาบอกผมว่าเหนื่อย เครียดที่ทำงานอยากอยู่เงียบผมก็ให้ได้ถึงผมจะอยากคุยกับเขาก็เถอะ ผมขอโทษบ่อยมากในบางเรื่องที่บางครั้งเขาก็มองข้ามได้แต่เขาก็ทำให้เป็นเรื่องเพราะเขาเครียดกับเรื่องงาน แต่ก่อนไม่เคยร้องไห้เลยเรื่องความรักแต่เขาก็ทำให้ผมร้องได้ง่ายๆในตอนนี้ แต่เขาก็ดีตรงเรื่องรับผิดชอบ ทะเลาะกันเขาก็หนีไปนอน เขาก็บอกตัวเองว่าหลายๆครั้งก็ฝืนตัวเอง ตอนเขาดีก็คือดี เขาก็มาหาผมตอนเลิกงานบ้างบางครั้งวันที่ผมเรียนเช้าก็กลับไปทำงาน
มันก็มียิบย่อยแต่คร่าวๆก็พอสรุปได้ว่าเราเป็นคนยังไง ผมก็คิดนะว่าไม่มีใครอยากทำร้ายความรู้สึกคนอื่นเล่นๆหรอก แต่บางเรื่องเขาก็ไม่ทำให้ผมสบายใจเลย ไม่ได้จะโทษเขาอาจจะเป็นเพราะผมเองด้วยที่ทำให้เขารู้สึกแบบนั้น ผมนึกถึงเขาคลอดเวลาคุยกันก็บอกว่าไม่ได้จะว่าอะไรนะ ผมก็พิมพ์แต่เรื่องเดิมๆเขาก็ยังทำเหมือนเดิมแต่บอกให้ผมเปลี่ยนแปลงตัวเอง ตอนนี้ก็ไม่ได้หวังว่าเขาจะทำกับผมให้ดีกว่าเดิมยังไง ผมรู้ว่าเขารักผมเหมือนกันแต่การแสดงออกมันก็ไม่ง่ายเลยสำหรับผมที่ต้องรับมัน ผมไม่อยากเลิกกันเพราะหลายๆเรื่องก็เชื่อและรู้สึกที่บอกไป
ขอโทษครับที่พิมพ์แล้วอาจจะจับใจความยากเพราะต้องพิมพ์ใหม่ด้วย อ่านเองก็รู้ว่าเรียบเรียงไม่ดีเท่าไหร่ พอจะมีอะไรแนะนำไหมครับ แล้วถ้าเป็นคุณจะรับมือยังไงกับความสัมพันธ์แบบนี้ครับ ขอบคุณสำหรับคำตอบนะครับ
เคยเป็นไหมที่รู้ว่านิสัยเข้ากันไม่ได้แต่ก็ยังเลือกที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ แล้วรับมือยังไงเมื่อถึงจุดจุดนึง
เขาอายุมากกว่าผมปีนึง ทำงานแล้ว ส่วนผมยังเรียนอยู่ เชามีปัญหาเรื่องครอบครัวเลยต้องออกจากที่เรียน ตอนนี้ก็หาเงินดูแลตัวเองที่บ้านไม่ค่อยสนับสนุนทางด้านการเงินเท่าไหร่ อนาคตเขาก็ยังไม่แน่นอนแต่เขาก็อยากกลับไปเรียนแต่ติดเรื่องเงิน เขาก็รับผิดชอบชีวิตเขาได้ดีมาก แต่มีข้อเสียคือเขาอารมณ์ร้อน มีปัญหาอะไรไม่ยอมบอก เขาเลือกที่จะเงียบแล้วปล่อยไปจนวันนึงเขาก็พูดออกมาทีเดียวว่าผมทำตัวยังไงมั่ง ผมเป็นคนขี้เกียจอาศัยเอาตัวรอดเรื่องการเรียนเอา ขาดความรับผิดชอบเยอะ พูดแล้วทำไม่ได้ก็มี เป็นคนชัดเจนเรื่องความรู้สึกแม้จะไม่พูดแต่การเก็บอาการมันทำยาก ผมเลยชอบอยู่คนเดียวปิดตัวเองจากสังคมเวลามีเรื่องให้คิดมาก ไม่อยากทำตัวให้คนรอบข้างเป็นห่วงแต่เขากลับยิ่งเป็นห่วง แต่ตั้งแต่รู้จักเขาผมก็พยายามจัดการกับปัญหาพยายามทำตัวเองให้ดีเผื่อเขาด้วย พื้นฐานผมก็ไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไรชอบหนีปัญหา เจอกันเพราะเกมเขาเรื่องนี้ก็ทำให้รู้ว่าเข้ากันยาก เราอารมณ์ร้อนทั้งคู่ ผมทำอะไรไม่ถูกใจเขาเขาก็จะหายไปดีก็กลับมาเอง ตอนรู้จักกันแรกๆผมก็รู้ว่าเขาเป็นคนยังไงก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็มีคุยกันบ้างหายไปสักพักบ้าง จนวันนีงเขาบอกว่าเหงาอยากโทรคุยด้วยก็ครั้งแรกที่เราคุยกันหลังจากที่พิมพ์กันเกือบเดือนหรือเลยไปแล้ว หลายๆครั้งถึงเขาไม่บอกแต่ผมก็รู้ว่าเขารู้สึกอะไรอยู่รู้สึกว่าเราคล้ายกันมากในบางเรื่อง หลังจากวันนั้นก็คุยกันไปจนได้เจอกัน ไปเที่ยว ตอนดูหนังเขาก็เอาหัวมาพิงผม ผมก็รู้สึกดีนะที่ได้อยู่ข้างๆเขาถึงเพิ่งเจอกันก็เถอะ แต่สุดท้ายผมก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรเลยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ ตอนนั้นก็ชอบเขาแต่รู้ว่าถ้าคบกันจะไปกันไม่รอด อยากจะจับมือเขาแต่ไม่กล้ากลัวว่าอะไรจะไม่เหมือนเดิม พอเสร็จธุระผมอยากอยู่กับเขาต่อแต่เขาก็โบกรถให้ผมกลับเลย วันนั้นผมก็เสียดาย
เขาก็ถามผมไม่สนุกหรอทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดแต่ตอนนั้นก็ไม่รู้จะบอกเขายังไง จนผ่านไปสักพักได้เจอกันอีกครั้ง ผมมาหาเขาที่ห้องก็อยู่กับเขาสองสามวันได้ ใกล้เปิดเทอมแล้วด้วย พอเจอกันก็มีความสุขไม่มีใครพูดอะไรเลยแต่พอแยกกันก็มีแต่เรื่องทะเลาะกัน ถ้าเขาอารมณ์ไม่ดีก็จะชอบหายไป เรื่องที่ผมเคยบอกไปแล้วว่าไม่ชอบแต่เขาก็ทำ เหมือนตั้งใจด้วยซ้ำทั้งๆที่บางเรื่องมันทำได้ง่ายๆเลย ผมเข้าใจว่าเขาก็ทำงานเหนื่อย ตัวผมก็เรียนยังขอเงินพ่อแม่ แต่เขาเอาเรื่องที่ทำงานมาลงที่ผม ไม่คุยกับผมบอกว่ากลัวทะเลาะทั้งๆที่ไม่มีเรื่องอะไรเลย ผมทำได้แค่รอเขาอารมณ์ปกติ เขาหายไปเล่นเกมผมก็รู้ ไปตามเขาทั้งๆที่ไม่ว่างก็มีแค่อยากถามเหตุผลว่าเป็นอะไร เขาสนใจแต่ความรู้สึกตัวเอง ไม่สงสารผมบ้างเลยผมยิ่งเป็นคนคิดมาก ผมไม่ค่อยเอาเรื่องอารมณ์หรือเรื่องอะไรมาเป็นปัญหาเท่าไหร่ บางครั้งผมก็เหนื่อยอยากได้กำลังใจเหมือนกันแต่พอเขาเป็นแบบนี้ผมก็ทำได้แค่รอ ผมเป็นฝ่ายยอมมาโดยตลอด เช่นเรื่องที่บอกไปถ้าเขาบอกผมว่าเหนื่อย เครียดที่ทำงานอยากอยู่เงียบผมก็ให้ได้ถึงผมจะอยากคุยกับเขาก็เถอะ ผมขอโทษบ่อยมากในบางเรื่องที่บางครั้งเขาก็มองข้ามได้แต่เขาก็ทำให้เป็นเรื่องเพราะเขาเครียดกับเรื่องงาน แต่ก่อนไม่เคยร้องไห้เลยเรื่องความรักแต่เขาก็ทำให้ผมร้องได้ง่ายๆในตอนนี้ แต่เขาก็ดีตรงเรื่องรับผิดชอบ ทะเลาะกันเขาก็หนีไปนอน เขาก็บอกตัวเองว่าหลายๆครั้งก็ฝืนตัวเอง ตอนเขาดีก็คือดี เขาก็มาหาผมตอนเลิกงานบ้างบางครั้งวันที่ผมเรียนเช้าก็กลับไปทำงาน
มันก็มียิบย่อยแต่คร่าวๆก็พอสรุปได้ว่าเราเป็นคนยังไง ผมก็คิดนะว่าไม่มีใครอยากทำร้ายความรู้สึกคนอื่นเล่นๆหรอก แต่บางเรื่องเขาก็ไม่ทำให้ผมสบายใจเลย ไม่ได้จะโทษเขาอาจจะเป็นเพราะผมเองด้วยที่ทำให้เขารู้สึกแบบนั้น ผมนึกถึงเขาคลอดเวลาคุยกันก็บอกว่าไม่ได้จะว่าอะไรนะ ผมก็พิมพ์แต่เรื่องเดิมๆเขาก็ยังทำเหมือนเดิมแต่บอกให้ผมเปลี่ยนแปลงตัวเอง ตอนนี้ก็ไม่ได้หวังว่าเขาจะทำกับผมให้ดีกว่าเดิมยังไง ผมรู้ว่าเขารักผมเหมือนกันแต่การแสดงออกมันก็ไม่ง่ายเลยสำหรับผมที่ต้องรับมัน ผมไม่อยากเลิกกันเพราะหลายๆเรื่องก็เชื่อและรู้สึกที่บอกไป
ขอโทษครับที่พิมพ์แล้วอาจจะจับใจความยากเพราะต้องพิมพ์ใหม่ด้วย อ่านเองก็รู้ว่าเรียบเรียงไม่ดีเท่าไหร่ พอจะมีอะไรแนะนำไหมครับ แล้วถ้าเป็นคุณจะรับมือยังไงกับความสัมพันธ์แบบนี้ครับ ขอบคุณสำหรับคำตอบนะครับ